تعطیلی جزئی دولت آمریکا در ۲۰۲۶؛ دلایل، پیامدها و سابقه تاریخی

تعطیلی جزئی دولت چیست؟

دولت فدرال ایالات متحده بر اساس ۱۲ لایحه سالانه تخصیص بودجه اداره می‌شود که هر یک بخش‌هایی از دولت را پوشش می‌دهند. اگر کنگره هر ۱۲ لایحه را تصویب کند و رئیس‌جمهور آن‌ها را امضا کند، دولت برای یک سال مالی به‌طور کامل تأمین مالی می‌شود.

تعطیلی جزئی دولت زمانی رخ می‌دهد که برخی، اما نه همه، از این لوایح به قانون تبدیل شوند؛ در نتیجه، فقط آن دسته از نهادها و سازمان‌هایی که بودجه آن‌ها تصویب نشده است، مجبور به توقف فعالیت‌های غیرضروری خود می‌شوند.

در چنین شرایطی، خدمات حیاتی مرتبط با امنیت ملی، ایمنی عمومی و برنامه‌های هزینه‌ای اجباری (مانند تأمین اجتماعی) ادامه می‌یابد، اما بسیاری از فعالیت‌های اداری، نظارتی و خدمات عمومی متوقف یا به تعویق می‌افتد. کارکنان فدرال در این نهادها یا مرخصی اجباری بدون حقوق (furlough) می‌گیرند یا در صورت «ضروری» تلقی شدن، مجبور به کار بدون دریافت حقوق می‌شوند. طبق قانون، اغلب این کارکنان پس از بازگشایی دولت، حقوق معوق خود را دریافت می‌کنند.

تعطیلی جزئی فعلی از چه زمانی آغاز شد؟

کنگره موظف بود لوایح تخصیص بودجه سال مالی ۲۰۲۶ را تا پایان مهلت قانونی تصویب کند. با پایان یافتن تأمین مالی موقت در نیمه‌شب ۳۰ ژانویه ۲۰۲۶ و عدم دستیابی به توافق درباره همه لوایح باقی‌مانده، دولت فدرال از بامداد شنبه ۳۱ ژانویه ۲۰۲۶ وارد وضعیت تعطیلی جزئی شد.

در حالی که چند لایحه بودجه پیش‌تر تصویب شده بود، شش لایحه همچنان بدون تأمین مالی باقی ماند. همین موضوع باعث شد که فقط بخش‌هایی از دولت تعطیل شوند و این وضعیت دست‌کم تا پایان هفته ادامه پیدا کند، در حالی که رهبران کنگره و کاخ سفید مذاکرات برای پایان دادن به بن‌بست را ادامه دادند.

کدام کارکنان و خدمات تحت تأثیر قرار می‌گیرند؟

نهادهای تحت تأثیر و مرخصی‌های اجباری

بر اساس برنامه‌های تعطیلی ثبت‌شده نزد دفتر مدیریت و بودجه (OMB)، نهادهایی که بودجه آن‌ها هنوز تصویب نشده است، موظف‌اند تمام فعالیت‌های «غیرضروری» را متوقف کنند. در این نهادها:

• صدها هزار کارمند فدرال به مرخصی اجباری بدون حقوق فرستاده می‌شوند.
• برخی کارکنان که نقش آن‌ها برای ایمنی عمومی یا حفاظت از اموال دولتی حیاتی تشخیص داده شده است، موظف‌اند به کار خود ادامه دهند، اما تا زمان بازگشایی دولت حقوقی دریافت نمی‌کنند.
• بسیاری از خدمات اداری، صدور مجوزها، تحقیقات علمی، فعالیت‌های نظارتی و خدمات پشتیبانی متوقف یا به‌شدت محدود می‌شود.

در تعطیلی فعلی، بخش‌هایی از وزارتخانه‌ها و نهادهایی مانند بازرگانی، مسکن و توسعه شهری، حمل‌ونقل، و برخی واحدهای وزارت دادگستری در میان بخش‌های آسیب‌دیده قرار دارند.

خدمات و کارکنانی که تحت تأثیر قرار نمی‌گیرند

با وجود تعطیلی جزئی، طیف گسترده‌ای از خدمات دولتی به فعالیت خود ادامه می‌دهند، از جمله:

• امنیت ملی و ایمنی عمومی: نیروهای نظامی، مأموران مرزی، پلیس فدرال، کنترل‌کنندگان ترافیک هوایی و کارکنان واکنش اضطراری.
• برنامه‌های هزینه‌ای اجباری که نیازمند تصویب سالانه بودجه نیستند، مانند تأمین اجتماعی، مدیکر و مدیکید (اگرچه خدمات اداری آن‌ها ممکن است کند شود).
• نهادهایی که بودجه آن‌ها از طریق کارمزدها یا منابع دائمی تأمین می‌شود، مانند خدمات پستی ایالات متحده.

چرا این تعطیلی رخ داد و چگونه می‌تواند پایان یابد؟

دلایل وقوع

تعطیلی جزئی فعلی نتیجه اختلافات سیاسی و بودجه‌ای میان مجلس نمایندگان، سنا و کاخ سفید است. محورهای اصلی اختلاف شامل سطح کلی هزینه‌ها، اولویت‌های سیاستی، و نحوه تأمین مالی برخی برنامه‌ها و طرح‌های کلیدی است. در این مورد خاص، قانون‌گذاران نتوانستند پیش از پایان مهلت، بر سر شش لایحه باقی‌مانده به توافق برسند.

راه‌های پایان تعطیلی

تعطیلی جزئی می‌تواند از یکی از این مسیرها پایان یابد:

1. تصویب لوایح کامل تخصیص بودجه برای نهادهای باقی‌مانده.
2. تصویب یک قطعنامه ادامه‌دار (Continuing Resolution) که به‌طور موقت تأمین مالی دولت را تمدید کند.
3. امضای قانون نهایی توسط رئیس‌جمهور پس از توافق کنگره.

پس از بازگشایی دولت، کارکنان فدرال طبق قانون معمولاً حقوق معوق خود را دریافت می‌کنند، اما پیمانکاران دولتی اغلب مشمول پرداخت معوق نمی‌شوند.

تعطیلی‌های جزئی تاریخی دولت آمریکا

تعطیلی‌های دولتی پدیده‌ای جدید نیستند و از دهه ۱۹۸۰ تاکنون بارها رخ داده‌اند. برخی نمونه‌های مهم تعطیلی‌های جزئی عبارت‌اند از:

• ۲۳ نوامبر ۱۹۸۱ (سال مالی ۱۹۸۲) یک تعطیلی یک‌روزه

در دولت فدرال آمریکا رقم خورد که علت اصلی آن اختلاف بر سر کاهش هزینه‌های بودجه‌ای بود؛ در جریان این وقفه بودجه‌ای، حدود ۲۰۰ تا ۵۰۰ هزار کارمند به مرخصی اجباری (فِرلا) فرستاده شدند.

• در بازه ۱ تا ۲ اکتبر ۱۹۸۲ (سال مالی ۱۹۸۳)

تعطیلی دولت یک روز طول کشید و دلیل آن عدم تصویب به‌موقع بودجه بود؛ در نتیجه، کارکنان و نهادها موظف شدند رویه‌ها و دستورالعمل‌های تعطیلی را اجرا کنند تا با تصویب اقدام موقت، فعالیت‌ها از سر گرفته شود.

• بین ۶ تا ۸ اکتبر ۱۹۹۰

تعطیلی دولت به مدت سه روز ادامه یافت و ریشه آن اختلاف میان جورج بوش پدر و کنگره بر سر اقدامات مربوط به کاهش کسری بودجه بود؛ این کشمکش به توقف موقت بخشی از فعالیت‌های غیرضروری انجامید.

• در تاریخ ۲۰ تا ۲۲ ژانویه ۲۰۱۸

یک تعطیلی سه‌روزه رخ داد که علت اصلی آن اختلافات سیاسی بر سر سیاست‌های مهاجرتی و برنامه DACA بود؛ این اختلاف‌ها مانع از دستیابی سریع به توافق بودجه‌ای شد و دولت برای چند روز تعطیل ماند.

• در ۹ فوریه ۲۰۱۸

تعطیلی بسیار کوتاهی در حدود ۹ ساعت اتفاق افتاد که علت آن تأخیر در تصویب لایحه هزینه‌ای توسط سناتور رند پال بود؛ این وقفه پس از تصویب و امضای بسته بودجه‌ای پایان یافت.

• از ۲۲ دسامبر ۲۰۱۸ تا ۲۵ ژانویه ۲۰۱۹

تعطیلی دولت ۳۵ روز طول کشید و محور اختلاف، تأمین مالی دیوار مرزی بود؛ این دوره به‌عنوان طولانی‌ترین تعطیلی جزئی پیش از سال ۲۰۲۵ شناخته می‌شود و فشار قابل‌توجهی بر کارکنان و برخی خدمات دولتی وارد کرد.

• از ۱ اکتبر تا ۱۲ نوامبر ۲۰۲۵

تعطیلی دولت به مدت ۴۳ روز ادامه یافت و دلیل آن اختلافات گسترده بودجه‌ای بود؛ این دوره به‌عنوان طولانی‌ترین تعطیلی در تاریخ آمریکا معرفی شده است. این رویدادها نشان می‌دهد که بیشتر تعطیلی‌های گذشته کوتاه‌مدت بوده‌اند، اما موارد سال‌های ۲۰۱۸–۲۰۱۹ و ۲۰۲۵ به‌عنوان طولانی‌ترین تعطیلی‌های جزئی در تاریخ ایالات متحده برجسته هستند.

جمع‌بندی

تعطیلی جزئی فعلی دولت ایالات متحده از ۳۱ ژانویه ۲۰۲۶ آغاز شده و ناشی از ناتوانی کنگره در تصویب همه لوایح بودجه سال مالی ۲۰۲۶ است. در حالی که خدمات حیاتی ادامه دارد، صدها هزار کارمند فدرال و بخش‌هایی از خدمات عمومی تحت تأثیر قرار گرفته‌اند. تجربه‌های تاریخی نشان می‌دهد که چنین تعطیلی‌هایی معمولاً با مصالحه سیاسی پایان می‌یابد، اما هزینه‌های اقتصادی، اجتماعی و انسانی آن‌ها—حتی در صورت موقتی بودن—قابل توجه است و فشار افکار عمومی معمولاً قانون‌گذاران را به سمت توافق سوق می‌دهد.