روز سیزدهم روندی را تثبیت کرد که از یک جرقه اقتصادی (سقوط ریال و فشار معیشتی) به یک خیزش آشکارا سیاسی و چندشهری تبدیل شده است؛ هم‌زمان پاسخ حکومت روی سه محور سخت‌تر شد: بازدارندگی با زور مرگبار، قطع کامل ارتباطات، و پیام‌های تهدیدآمیز.

روز دوازدهم نقطهٔ تشدیدِ آشکارِ هم‌زمان در «وسعت» و «هماهنگی» بود: اعتراضات خیابانی در ده‌ها شهر گزارش شد، اعتصاب‌ها و تعطیلی بازارها—به‌ویژه در استان‌های کردنشین—گسترش یافت، و مقام‌ها با یک محدودسازی سنگین ارتباطی پاسخ دادند؛ از جمله خاموشی سراسری اینترنت و اختلال در تماس‌های بین‌المللی.

در روز یازدهم، موج تازه‌ای از تجمعات شبانه و درگیری‌های محله‌محور در چندین استان گزارش شد و هم‌زمان نشانه‌های روشن‌تری از تشدید کنش‌های کارگری در کریدور گازی پارس جنوبی (عسلویه–کنگان) دیده شد. الگوی روز شامل (۱) تداوم حضور خیابانی و بسیج شعارمحور پس از تاریکی، (۲) تشدید تاکتیک‌های «منع دسترسی» از سوی نیروهای امنیتی (گاز اشک‌آور، و ادعاهای تیراندازی مستقیم در برخی نقاط)، و (۳) تشدید نبرد بر سر جریان اطلاعات بود؛ به‌ویژه با گزارش‌هایی از اختلال گسترده اینترنت در چند شهر بزرگ.

روز دهم اعتراضات ایران (سه‌شنبه ۶ ژانویهٔ ۲۰۲۶ / ۱۶ دی ۱۴۰۴) با همگرایی «اعتصاب و خیابان» پررنگ‌تر شد: تعطیلی بازار تهران، گزارش‌های گسترده از استفاده گاز اشک‌آور، تجمعات دانشجویی در چندین دانشگاه، و ادامه اعتراضات شبانه از محله‌های تهران تا شهرهای مختلف. همزمان، رخداد بیمارستان ایلام موجی از واکنش‌های بین‌المللی را برانگیخت، پیام‌های سخت‌گیرانه در سطح قضایی و امنیتی تشدید شد، و پیام‌های سیاسی شاهزاده رضا پهلوی برجسته‌تر شد؛ در حالی‌که فراخوان‌ها و دعوت‌ها برای تجمعات روز یازدهم نیز در حال گسترش است.

روز نهم با گسترش دامنه جغرافیایی، تداوم تجمع‌های شبانه و افزایش وزن برخورد امنیتی همراه بود؛ همزمان گزارش‌ها از افزایش شمار کشته‌ها و بازداشت‌های گسترده حکایت دارد. هرانا اعلام کرد طی ۹ روز نخست، شمار بازداشت‌شدگان به ۱۲۰۳ نفر و شمار جان‌باختگان به دست‌کم ۲۹ نفر رسیده و اعتراضات به ۲۵۷ نقطه در ۸۸ شهر از ۲۷ استان گسترش یافته است. در کنار این آمار، برخی گزارش‌های دیگر از عدد بالاتر (حدود ۳۵ کشته) و وجود کودکان در میان جان‌باختگان سخن گفته‌اند که نشان‌دهنده تشدید بحران و دشواری راستی‌آزمایی لحظه‌ای در فضای محدودیت اطلاعاتی است.

روز هشتم اعتراضات ایران وارد الگوی «هفته دوم» شد: گسترش جغرافیایی، سنگین‌تر شدن فضای امنیتی، و تمرکز بیشتر بر بازداشت‌های هدفمند. هم‌زمان، تحولات ناگهانی در ونزوئلا پس از گزارش‌ها درباره حذف مادورو از صحنه، یک فضای انتقال قدرت بسیار پرنوسانی ایجاد کرده که می‌تواند بر قیمت‌گذاری ریسک انرژی و احساس ریسک در بازارهای نوظهور اثر بگذارد.

موج تازه اعتراضات سراسری ایران به‌سرعت از شوک هزینه‌های زندگی به یک چالش سیاسی گسترده تبدیل شد. آنچه با تعطیلی‌ها و اعتصاب‌های هدایت‌شده توسط بازاریان در پی سقوط شدید ریال آغاز شده بود، به تظاهرات خیابانی در چندین شهر و تجمعات در محیط‌های دانشگاهی گسترش یافت؛ در حالی که مقام‌ها با ترکیبی از پیام‌های محدود درباره «گفت‌وگو»، تشدید تدابیر امنیتی و افزایش بازداشت‌ها واکنش نشان دادند. تا روز هفتم، رصد نهادهای حقوق‌بشری از گستره جغرافیایی وسیع، بازداشت‌های گسترده و افزایش شمار جان‌باختگان حکایت داشت—هم‌زمان با تلاشی فوری از سوی دولت برای بازپس‌گیری کنترل انتظارات اقتصادی از طریق تغییر در مدیریت بانک مرکزی و ارسال پیام‌های تازه درباره سیاست‌های ارزی و بازار ارز همراه بود.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، گفت ایالات متحده پس از اجرای یک عملیات نظامی سریع از سوی آمریکا که به بازداشت نیکلاس مادورو، رهبر ونزوئلا، و انتقال او به ایالات متحده انجامید، به‌طور موقت ادارهٔ ونزوئلا را بر عهده خواهد گرفت و این اقدام را به‌عنوان یک راهکار موقتی تا زمان فراهم شدن امکان انجام یک گذار سیاسی «امن، مناسب و سنجیده» توصیف کرد.

در اواخر دسامبر ۲۰۲۵، ایران وارد مرحله‌ای تازه از ناآرامی‌های سراسری شد. آنچه به‌عنوان اعتراضات اقتصادیِ محلی آغاز شد، خیلی سریع به گسترده‌ترین موج اعتراضی از زمان خیزش «زن، زندگی، آزادی» در سال ۲۰۲۲ تبدیل شد. جرقه اصلی با سقوط ارزش پول ملی، تورم فزاینده و افت شدید قدرت خرید زده شد و سپس اعتراضات به‌سرعت به استان‌های مختلف گسترش یافت؛ از کسبه و بازاری‌ها تا دانشجویان، کارگران و شهروندان عادی. این مقاله توضیح می‌دهد اعتراضات از کجا شروع شد، چگونه شهر‌به‌شهر گسترش یافت، معترضان چه می‌خواهند و چرا این مقطع اهمیت دارد؛ و در کنار آن، یک مرور کوتاه بر خیزش ۲۰۲۲ ارائه می‌کند که فرهنگ و زبان اعتراض در ایران را دگرگون کرد.

در حالی که بخش بزرگی از جهان وارد سال نو می‌شود، ایران ۲۰۲۶ را با نشانه‌های پررنگ یک بحران داخلی آغاز کرده است—بحرانی که هم ریشه اقتصادی دارد و هم از تنش‌های سیاسی و اجتماعی حل‌نشده تغذیه می‌کند. در چند روز گذشته، گزارش‌ها از گسترش اعتراضات و اعتصابات در شهرهای مختلف حکایت دارد؛ روندی که از مراکز تجاری و بازارها شروع شده و سپس به دامنه وسیع‌تری رسیده است. بسیاری از روایت‌ها به ترکیبی از تجمعات خیابانی، تعطیلی کسب‌وکارها و افزایش خشم عمومی از تورم، افت ارزش پول ملی و افزایش فساد اشاره می‌کنند—به‌گونه‌ای که مقایسه با موج اعتراضات ۲۰۲۲ دوباره مطرح شده است.

وزارت خزانه‌داری آمریکا و وزارت خارجه آمریکا در ۳۰ دسامبر ۲۰۲۵ اعلام کردند که واشینگتن تحریم‌های جدیدی را علیه ۱۰ فرد و نهاد مستقر در ایران و ونزوئلا اعمال می‌کند و استدلال کردند این افراد و نهادها از گسترش پهپادهای رزمی (UAV) ایران و شبکه‌های تدارکاتی مرتبط با موشک‌های بالستیک حمایت می‌کنند. مقام‌های آمریکایی این اقدام را بخشی از تلاش گسترده‌تر برای افزایش فشار بر برنامه‌های تسلیحاتی ایران توصیف کردند—هم از طریق مختل کردن زنجیره‌های تامین مرتبط با تدارکات موشکی و هم با هدف قرار دادن مسیرهایی که به فعالیت پهپادی ایران با ونزوئلا مرتبط دانسته می‌شود. آمریکا همچنین تاکید کرد که علیه طرف‌هایی که به تسهیل این شبکه‌ها کمک کنند، اقدامات اجرایی را دنبال خواهد کرد.