دانشمندان ناسا فکر می کنند هوش مصنوعی می تواند به بیگانگان در مورد زمین آموزش دهد

همچنین در حال گسترش فراتر از سیاره کوچک آبی و سبز ما است. ما در ماهواره ها هوش مصنوعی داریم، واتسون IBM یک تور در ایستگاه فضایی بین المللی انجام داد، و ناسا در حال حاضر در حال کار برای ادغام فناوری های هوش مصنوعی در فضاپیماهای آینده است.

به زودی، اگر یک جفت از دانشمندان در خط مقدم جستجوی حیات بیگانه راه خود را پیدا کنند، ما چت ربات هایی مانند ChatGPT OpenAI را برای توضیح بشریت و زندگی روی زمین برای فرازمینی ها ارسال خواهیم کرد.

جستجوی ET

فرانک مارکیس، مدیر علوم شهروندی در موسسه SETI، و مهندس تحقیقات اصلی ناسا، ایگناسیو لوپز-فرانکوس، اخیراً مقاله ای را برای Scientific American نوشته اند که در آن خطرات و مزایای بالقوه مربوط به ارسال یک هوش مصنوعی برای برقراری ارتباط با هر حیات هوشمندی که آن را پیدا می کند، شرح داده است. .

ایده بزرگ در اینجا ایجاد یک رایانه اندرویدی یا حساس نیست که بتواند از طرف ما صحبت کند. این بیشتر شبیه قرار دادن یک رکورد تاریخی تعاملی روی یک دیسک است.

در سال 1977، زمانی که ایالات متحده فضاپیمای وویجر 1 را پرتاب کرد، دانشمندان یک دیسک مسی 12 اینچی با روکش طلا را روی آن قرار دادند. این رکورد حاوی داده هایی از جمله تصاویر، موسیقی و سایر صداها و متن هایی بود که سیاره ما و تنوع آن را توصیف می کرد.

جیمی کارتر، رئیس جمهور ایالات متحده، دیسک را با پیامی برای هر بیگانه ای که ممکن است فضاپیما را پیدا کند، رمزگذاری کرد:

"این هدیه ای از یک دنیای کوچک دور است، نشانه ای از صداهای ما، علم ما، تصاویر ما، موسیقی ما، افکار و احساسات ما. ما در تلاشیم تا در زمان خود زنده بمانیم تا بتوانیم در زمان شما زندگی کنیم."
در سال 1998 فضاپیمای وویجر 1 از سفینه پایونیر 10 عبور کرد تا به دورترین جسم ساخته شده توسط انسان از زمین تبدیل شود. در سال 2023 حدود 15 میلیارد مایل دورتر بود. تاکنون هیچ کس به تماس پاسخ نداده است.

ارتباطات مدرن

اکنون که فناوری ما تکامل یافته است، مارکیس و لوپز-فرانکوس معتقدند که زمان به روز رسانی پیام فرا رسیده است. آنها به جای ارسال تکه‌هایی از انسانیت در قالب تصاویر، آهنگ‌ها و نوشته‌ها، معتقدند که یک LLM می‌تواند به بیگانگان اجازه دهد تا سؤالات خود را بپرسند و اعماق دانش ثبت شده ما را بررسی کنند.

به گفته دانشمندان:

این امر تمدن‌های فرازمینی را قادر می‌سازد تا به طور غیرمستقیم با ما صحبت کنند و در مورد ما بیاموزند بدون اینکه فواصل وسیع فضا و تأخیرهای مربوط به طول عمر انسان در ارتباطات مانع از آن شوند.»
آنها در ادامه خاطرنشان می کنند که خطراتی در این زمینه وجود دارد. برای مثال بیگانگان متخاصم می توانند از این دانش علیه ما استفاده کنند. اما، علاوه بر این، ما باید بفهمیم که چگونه یک سیستم هوش مصنوعی قابل استفاده برای بیگانگان بفرستیم که قادر به کار بدون اینترنت باشد.

ما می‌توانیم مسیر Voyager 1 را انتخاب کنیم، فناوری را در یک درایو قرار دهیم و آن را در مسیر برخورد با سرنوشت بفرستیم. اما نزدیک به 50 سال طول کشید تا وویجر 1 به فاصله 15 میلیارد مایلی از خانه خود فاصله بگیرد. با این سرعت، فضاپیما تا سال 3084 طول می کشد تا به نزدیک ترین همسایه کهکشانی ما، آلفا قنطورس برسد.

جایگزین ارسال یک سیگنال به فضا با داده های لازم برای انتقال یک LLM به هر چیزی در جهان است که قادر به استفاده از آن است. سپس چالش در توانایی ما برای انتقال داده ها در فواصل وسیع با سرعت بالا نهفته است.

ناسا در حال حاضر تاسیساتی در نزدیکی قمر زمین دارد که قادر به انتقال در محدوده 100 مگابایت بر ثانیه هستند. این تا حدودی با کاری که ما می توانیم در زمین انجام دهیم برابری می کند. اما، همانطور که دانشمندان می گویند، "ارتباط بین ستاره ای با فناوری فعلی احتمالا به 100 بیت در ثانیه کاهش می یابد."

این بدان معناست که ارسال یک مدل با اندازه متوسط ​​مانند Llama-3-70B متا تا کهکشان بعدی قرن ها طول می کشد. با این حال، با استفاده از تکنیک های خاص کوچک کردن داده ها، دانشمندان بر این باورند که زمان را می توان به حدود 20 سال یا بیشتر کاهش داد.

در حالی که همه اینها فرضی است، و جزئیات فنی زیادی برای حل کردن وجود دارد، حداقل یک سوال غیر علمی وجود دارد که باید خیلی زودتر مرتب شود: چه مدل هوش مصنوعی را باید ارسال کنیم؟