کوسه‌های اتمی» روسی: درباره بزرگترین زیردریایی‌های هسته‌ای جهان چه می‌دانیم؟

این کشتی‌های غول‌پیکر اساساً برای حمل و پرتاب موشک‌های بالستیک R-39 مجهز به کلاهک‌های MIRV (وسایل نقلیه با قابلیت هدف‌گیری مجدد چندگانه) ساخته شده‌اند و تضمین می‌کنند که توانایی انجام یک حمله هسته‌ای ویرانگر را حتی در صورت حمله به کشورشان دارند.

حقایق کلیدی در مورد زیردریایی های کلاس Akula:

اندازه و ابعاد:

زیردریایی‌های آکولا بزرگترین زیردریایی‌هایی هستند که تا به حال ساخته شده‌اند، تقریباً 173 متر (568 فوت) طول و 23.3 متر (76.4 فوت) عرض دارند، با جابجایی 23,200 تن در سطح زمین و 48,000 تن در زیر آب. اندازه عظیم آنها برای حمل موشک های بزرگ R-39، که طولانی تر و سنگین تر از همتایان آمریکایی خود بودند، ضروری بود.

موشک ها و تسلیحات بالستیک:

هر زیردریایی کلاس آکولا می تواند 20 موشک بالستیک R-39 (SS-N-20 Sturgeon) حمل کند. این موشک ها 16 متر طول و 84 تن وزن داشته و هر کدام می توانند تا 10 کلاهک هسته ای MIRV مجهز شوند. علاوه بر این سلاح های استراتژیک، این زیردریایی ها دارای شش لوله اژدر 533 میلی متری است که قادر به پرتاب اژدر یا موشک های ضد زیردریایی برای دفاع بودند.

طراحی منحصر به فرد برای بقا:

زیردریایی‌های آکولا دارای ساختار چند بدنه منحصربه‌فرد هستند. پنج محفظه داخلی و قابل سکونت، هر کدام دارای یک بدنه بیرونی مخصوص خود، برای افزایش بقای کشتی با کاهش احتمال آسیب فاجعه بار در صورت حمله به آن طراحی شده اند. این ساختار آنها را نسبت به زیردریایی های تک بدنه معمولی انعطاف پذیرتر می کند.

قابلیت یخ شکن:

زیردریایی‌های کلاس آکولا طوری طراحی شده‌اند که در قطب شمال کار کنند، جایی که می توانند بدون آسیب دیدن از یخ به ضخامت 2.5 متر (8.2 فوت) عبور کنند و از پنهان‌کاری و تحرک خود در مناطق قطبی اطمینان حاصل کنند.

لجستیک و نگهداری:

با توجه به اندازه موشک های R-39، امکانات ویژه ای برای بارگیری مجدد این سلاح های عظیم مورد نیاز بود. اتحاد جماهیر شوروی جرثقیل‌های تخصصی و یک کشتی پشتیبانی به نام الکساندر بریکین ساخت که می‌توانست این موشک‌ها را در دریا بارگیری کند و به زیردریایی‌ها توانایی ادامه مأموریت بازدارندگی هسته‌ای خود را حتی در زمان جنگ، زمانی که تأسیسات بندری ممکن است نابود شود، می‌دهد.

نقش و میراث:

زیردریایی‌های کلاس تایفون بخش مهمی از قابلیت حمله دوم هسته‌ای اتحاد جماهیر شوروی بودند و با اطمینان از اینکه می‌توانند حمله تلافی‌جویانه را از هر نقطه از اقیانوس‌های جهان انجام دهند، یک بازدارنده قدرتمند در برابر حمله هسته‌ای ایجاد می‌کردند. با وجود قدرت بسیار زیاد و فناوری پیشرفته، اندازه و پیچیدگی آنها منجر به هزینه های بالای تعمیر و نگهداری شده است.

در سال های پس از جنگ سرد، تعداد زیردریایی های فعال تایفون به دلیل معاهدات خلع سلاح و هزینه های بالای نگهداری کاهش یافته است. با این حال، آنها همچنان نمادی از مهندسی دریایی و استراتژی نظامی جنگ سرد هستند. امروزه، برخی از آکولاها بازنشسته شده‌اند یا تغییر کاربری داده‌اند، اما فعال بودن برخی از آن ها، هنوز به‌عنوان گواهی بر تلاش‌های ابرقدرت‌ها برای تضمین تسلط خود در مسابقه تسلیحات هسته‌ای هستند.